jueves, 30 de julio de 2015

A PRIVATIZACIÓN DO AIRE





Só falta que nos cobren por respirar.
Dito popular.

            Na cámara hiperbárica das recepcións o Dono de Todo contemplaba orgulloso a súa colección de bombonas de osíxeno, cada unha delas unha peza de museo. Amaba especialmente aquela de diamantes. Non polo valor en si, senón por ser un agasallo dos enfermos de silicose. Era estupendo sentir ese afecto intenso dos traballadores das minas en cada inspiración. Por iso demoraba expirar o aire que inxería daquela bolleta. Agora degustaba o aire procedente doutra das súas alfaias favoritas. Bañada en ouro fora un regalo dos traballadores das cementeiras.
Pero esas lembranzas felices non eran quen de amainar completamente a súa dor pola inxustiza. Eses revolucionarios de pacotilla. Revolucionarios? Xentes con gañas de amolar, de molestar, de impedir un mundo verdadeiramente harmónico. Agora dálles por enfastiar opoñéndose á privatización do aire.
A dor ía transformándose en carraxe. Respirar é un dereito? Quen o nega. Tamén beber é un dereito e as augas páganse no supermercado e págase na factura das empresas da auga; e o whisky, aínda se paga máis caro, mesmo o viño, licor de deuses, tamén ten prezo. Comer é un dereito, pero regalamos o xantar? Non creo que estes mequetrefes convertan as súas casas en comedores de beneficencia. Se cadra pretenden acabar coa industria da alimentación, coa produción de alimentos. Demagogos!
O aire é libre –din, pero ben que se deleitan en saborealo envasado. Non será mellor que cada quen teña o aire que merece? Porque si, moito aire libre, moito aire para todos pero o importante é que cando un afoga poida botar man dunha botella e insuflarse de aire purificado, limpo.
Que deberiamos esforzarnos en eliminar a contaminación… pero, de que imos vivir? Que se o aire é irrespirable, agora volvemos á lei seca, como hai alcohólicos pois prohibimos o alcohol, e, claro, como hai obesos, deberiamos prohibir as comidas, pois que fagan eles xaxún!
Chegaba a hora da rolda de prensa e o Dono de Todo sabía que tiña que dar un discurso convincente, á altura do seu nivel de home de estado.
Permitídeme, estimados xornalistas, que aproveite este momento para dirixirme aos cidadáns.
Queridos amigos:
Perdoade que me atreva a chamarvos amigos. Moitos din, non sen razón, que son o pai da nación, pero o pai manda sobre os fillos, e eu estou aquí para construír a vosa felicidade, por iso me considero amigo.
Privatizar o aire non é un capricho senón unha necesidade. A ocasión única de conseguir un aire axeitado para todos. Trátase de avanzar na dirección dun aire personalizado, un aire ao gusto de todos, un aire que satisfaga todas e cada unha das nosas necesidades; un aire que poidamos degustar cando un queira, ao ritmo que un queira. Un aire único, nacido, non para sobrevivir, senón para elevarnos por enriba das nosas necesidades mundanas, como un manxar que, ao tempo que nos nutre, nos deleita. Un aire que leve o teu nome, e non o vulgar de todos.
A privatización do aire, ademais traerá cotas de progreso nunca antes vistas, creará postos de emprego. Miles de postos de emprego, nas empresas de envasado, de fabricación de bombonas, de etiquetado, de transporte, de mascariñas e, para o sector de alto standing, cámaras hiperbáricas. Toda esa riqueza redundaría no noso beneficio, no beneficio de todos e cada un de nós, no beneficio da nosa nación imperecedoira e do sistema de valores que defendemos.
Sei que hai persoas que critican o noso proceder pero un servidor público ten que colocarse por enriba das olladas curtas dos populistas e tomar decisións que melloren a situación social, que supoñan un avance. Ese é o verdadeiro progreso.
Compatriotas sei que contarei, neste momento tan crucial da nosa historia, co voso apoio e sei que moi pronto todos sentiredes as vantaxes deste pequeno sacrificio que agora se vos pide.

Na Sala de Prensa o aplauso foi atronador e, como se dun tambor na selva se tratase, faise espallando por toda Libredonia, coma un son xubiloso, a euforia que se sente cando un sabe que entra noutra era máis gloriosa.

1 comentario:

  1. Estimado: excelente idea, espléndida narración, certera advertencia. Un reencuentro de primera con esa galerna literaria que tan poco se prodiga. A sus pies, no encuentro mejor dicho popular para el caso.

    ResponderEliminar